- Mutluluk O ince Çizgide Saklı
Mutluluk hafife alınır.
Acı daha derin, daha “gerçek” kabul edilir.
Oysa mutluluk, farkındalık gerektirir.
Bugün mutluluk cool bir şey değil gibi görünüyor.
Sanki biraz sönük, biraz yüzeysel, çoğunlukla “çok da önemseme” denilen bir hal…
Oysa gerçek mutluluk; küçük bir tebessümde, içten bir teşekkürde, gündelik hayatın karmaşasında yakaladığımız o anlık duruşta gizlidir.
Cemal Süreya’nın dediği gibi:
“Mutluluk çok bir şey değil, belki bir sigara kokusu, bir kitap kokusu…”
Ama işte o küçük anlar, sıradanlıktan çıkıp hayatı anlamlı kılar.
Mutlu olma hali, her şeyin içinde olup onlardan sıyrılabilmeyi gerektirir.
Nasıl mı?
Dış dünyadaki karmaşa, zorluk ve duyguların arasında, içsel bir duruş geliştirmekle…
Kendini gözlemlemek, yargılamadan kabul etmek ve anın içinde kalabilmekle mümkün olur.
Araştırmalar diyor ki:
Gerçek bir tebessüm, içten bir teşekkür, küçük bir iltifat…
Sadece günü değil, insanı da iyileştirir.
Duygular paylaştıkça büyür.
Ama işte orada tıkanıyoruz.
Günümüzde iletişim kurmak için var diye düşündüğümüz araçların çoğu, aslında iletişim kurmamak için kullanılıyor gibi!
Cool görünme çabası, ego oyunları, savunma mekanizmaları…
Herkes üzülmemek, kırılmamak, eksik görünmemek üzerine programlamaya çalışıyor kendini.
Ama kırılmamak için bu kadar çabalarken, aslında bağlantıyı kaybediyoruz.
Yani, neden bu kadar çaba?
Yok mu zaaflarımız, yaralarımız?
İnsanız.
Kırılırız, üzülürüz, bazen de susarız.
Ama sürekli maskeyle yaşamak, güvensizliğe teslim olmak değil midir?
NEDEN BÖYLE :
Edebiyatta mutluluk genellikle anlık, basit imgelerle verilir:
Güneşin batışı, bir kahve kokusu, bir çocuk gülüşü, denizin sesi gibi.
Bu küçük detaylar mutluluğu somutlaştırır, ama bazen bu “basitlik” mutluluğun derinliğinin anlaşılmasını zorlaştırır.
Çünkü mutluluk sadece bu küçük anlardan ibaret değildir; arka planda karmaşık bir içsel yolculuk, farkındalık ve duygusal denge yatar.
Medyanın etkisi:
Sosyal medya ve popüler medya da mutluluğu genellikle hızlı, anlık, yüzeysel görüntülerle sunar.
“Mutluluk budur” denilen o pozitif anlar, gerçek hayattaki karmaşık ve iniş çıkışlı duyguların yerini alır.
Bu da “mutluluk çok bir şey değil, kolayca yaşanabilir, her an ulaşılabilir” gibi bir algı yaratır.
Halbuki, gerçek mutluluk çoğu zaman derin farkındalık, kabullenme ve sabır ister.
Edebiyattan Birkaç Örnek “Mutluluğa Dair”
Cemal Süreya, mutluluğu küçük, gündelik nesnelerin kokusuyla verir ama bu, o kokuların altında büyük bir duygu yoğunluğu yattığını unutmamak gerekir.
Orhan Veli “Anlatamıyorum” şiirinde hayatın karmaşıklığını ve mutluluğun neden zor anlatıldığını gösterir; mutluluk basit görünür ama ifade etmek zordur.
Ahmet Hamdi Tanpınar ve Sabahattin Ali gibi yazarlar da mutluluğun arkasındaki melankoliyi, karmaşıklığı işler.
Edebiyatta mutluluğun karmaşıklığını ve bazen trajik doğasını ise şu büyük yazarların eserlerinde görebiliriz:
Boris Vian eserlerinde mutluluğun genellikle geçici, kırılgan ve bazen imkansız olduğu temalarını işler; yüzeydeki neşenin altında derin bir melankoli vardır.
Dostoyevski ise, özellikle “Suç ve Ceza” ve “Karamazov Kardeşler”de mutluluğun insan ruhundaki çatışmalar ve acılarla iç içe geçtiğini, mutlak bir huzurun nadir ve zor bulunduğunu gösterir.
Oysa;
Herman Hesse, “Siddhartha”da mutluluğun, insanın kendi iç yolculuğunu tamamlamasıyla mümkün olduğunu; kolay ve hemen erişilen bir şey olmadığını anlatır.
Hesse için mutluluk bir arayıştır.
Kendini tanıma, doğayla uyum, hayatın anlamını sezgisel olarak kavrama süreci…
“Siddhartha”da Hesse, mutluluğun dışsal olaylarla ya da maddi kazanımlarla değil, insanın kendi iç yolculuğunu tamamlamasıyla mümkün olduğunu anlatır.
Siddhartha’nın hayatı boyunca aradığı şey aslında mutluluğun, huzurun ve anlamın ta kendisidir. Ama bu arayış; bilgeliği, kaybolmayı, baştan başlamayı, yalnızlığı, vazgeçmeyi ve kabullenmeyi içerir.
Mutluluk, Siddhartha için bir sonuç değil, bir haldir. Ve o hâl; hiçbir öğretide tam olarak bulunmaz, yalnızca deneyimlenerek içsel olarak keşfedilir.
Hesse’ye göre mutluluk; dışarıdan gelen değil, içeriden yükselen bir şeydir. Anlamlı ilişkiler, doğayla bağ kurmak, varoluşu sorgulamak, sessizliği duymak…
Bunların hepsi o yolculuğun duraklarıdır.
Ve belki de bu yüzden Hesse’nin çizdiği mutluluk tablosu bize bu kadar tanıdık geliyor:
Karmaşık, inişli çıkışlı ama bir o kadar da derin ve gerçek.
Aslında mesele basit:
İletişim kurmak bir güç göstergesidir.
Kendini seçmek bir farkındalıktır.
Ve gerçek mutluluk, dışarıdan onay almakla değil, içeriden netleşmekle başlar.
Burada kişisel hedeflerimiz devreye girer.
Ne istediğimizi bilmek, kendi yolumuzu çizmek,
başkalarının beklentileri veya toplumun dayatmaları yerine,
kendi iç pusulamızla ilerlemek…
İşte gerçek özgürlük ve huzur orada başlar.
Tüm duygular kıymetli:
Kırgınlık, kızgınlık, hatta sessizlik.
Ama bugün ben karanlığı değil, mutluluğu hatırlatmak istiyorum.
Bugün seni mutlu eden bir şeyi paylaş.
Çünkü mutluluk yayılır.
Ve sevgi hâlâ en devrimci dildir.
Comments are closed